Er Borgar­línan ó­þörf og illa hugsuð fram­kvæmd á tíma tækni og breytinga?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er skýrt tiltekinn sem oddviti framboðsflokks, sem er til fyrirmyndar í gagnsæi. Sem pólitísk skoðanagrein á hún ekki að uppfylla sömu kröfur um jafnvægi og fréttavinna. Engu að síður má meta rökstuðninginn. Höfundur nefnir borgir eins og New York, London, Toronto, Paris, Sydney og Seoul sem fordæmi og vísar í NACTO og FTA sem heimildarstoðir, sem er jákvætt. Hins vegar skortir greinargerðina tölulegan samanburð: hvergi kemur fram áætlaður kostnaður Borgarlínunnar á móti kostnaði við þær lausnir sem höfundur leggur til, og engin tilvísun er í rannsóknir eða úttektir sem bera saman farþegaafkastagetu miðjusettra kerfa og hægri settra akreina. Fullyrðingin um að „sambærilegur ávinningur" náist á „mun lægri kostnaði" stendur án stuðnings í neinum gögnum. Orðalagið „brjálæðisleg framkvæmd" í lokin sýnir skýrt pólitískt markmið, sem er eðlilegt í skoðanagrein en undirstrikar að þetta er kosningapróf frekar en greining. Röksemdafærslan er einsleit: enginn fyrirvari er gerður við takmarkanir hægri settra akreina, til dæmis minni flutningsgetu eða hættu á samkeppni við annan akstur. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt en grunnt í rökstuðningi.