„Suður-Kórea er að fara að greiða fyrir rafvæðingu íslenskra strandveiðibáta“
Frétt um að fyrirtækið Grænafl hefji framleiðslu á rafmagnsvélum fyrir strandveiðibáta með fjármagni frá Suður-Kóreu. Öll frásögnin byggir á einum viðmælanda, framkvæmdastjóra fyrirtækisins, og engin fullyrðing er sannreynd utan hans orða.
Fyrirsögnin tekur beina tilvitnun frá framkvæmdastjóra Grænafls og setur hana fram sem staðreynd: að Suður-Kórea sé að fara að greiða fyrir rafvæðingu íslenska strandveiðiflotans. Hvorki kóreski samstarfsaðilinn er nafngreindur, né kemur fram hversu mikið fjármagn er um að ræða, hvaðan það kemur (opinberir sjóðir? einkafjárfestar?) eða á hvaða forsendum. Þetta er stórt loforð sem fer beint inn í fyrirsögn án nokkurrar staðfestingar.
Raddflóra fréttarinnar er einsleit. Einn viðmælandi, sem hefur skýra hagsmuni af velvild gagnvart verkefninu, fær að setja fram allar fullyrðingar: tímalínu, sparnað í losun, og að „nægt rafmagn“ sé til að anna orkuskiptum flotans. Síðasta fullyrðingin er umdeild í íslenskri orkuumræðu og kallaði á viðbrögð frá Landsvirkjun, Landsneti eða hafnaryfirvöldum. Tugir þúsunda tonna af koltvísýringi eru nefndir án tilvísunar í útreikning eða gögn.
Hér var auðvelt að gera betur: eitt símtal í hafnasamband, ein heimild um fjármögnunina, eitt nafn á kóreska aðilanum. Eins og fréttin stendur er hún kynningarefni fyrirtækis í fréttaformi.
