Höggdeyfir fyrir hverja?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er nafngreindur sem sitjandi ráðherra, sem er mikilvæg gagnsæisupplýsing. Röksemdin er vel skipulögð: höfundur dregur fram takmarkanir höggdeyfisrökanna í íslensku samhengi, vísar í nafngreinda sérfræðinga (Indriði H. Þorláksson, fyrrverandi ríkisskattstjóri, og Arnór Sighvatsson, fyrrverandi aðstoðarseðlabankastjóri) og notar beinar tilvitnanir til stuðnings. Þetta lyftir greininni umfram almennt kjaftæði. Einnig er vísað í „nýlega skýrslu erlendra sérfræðinga um valkosti Íslands í gjaldmiðlamálum" sem styður kjarnafullyrðingar um framleiðslutakmarkanir, þótt skýrslan sé ekki nánar tilgreind; lesandi hefði hagnast á því að fá nafn skýrslunnar eða höfunda hennar til að geta sannreynt hana sjálfur. Tölulegar fullyrðingar um bankahrunið, 18 prósent verðbólgu og stýrivexti, eru almennt þekktar staðreyndir og þarfnast ekki sérstakrar heimildar. Veikleiki greinarinnar sem skoðanatexta er sá að höfundur viðurkennir að rökin eigi „fullan rétt á sér" en gerir það á nokkuð niðrandi hátt; hann fer í langa gagnrýni án þess að mæta mótbárum sérfræðinga sem telja krónuna nettó hagkvæma. Ráðherra sem talar fyrir ESB-aðild hefur augljóst pólitískt hlutverk í þessari umræðu. Þessi bakgrunnur er nefndur en hefði mátt draga enn skýrar fram hvernig hann fléttast inn í röksemdarfærsluna. Á heildina litið er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem skorar vel innan síns flokks.