ESB-um­ræðan: Þegar úr­elt vinstrisýn þjónar sömu niður­stöðu og sér­hags­munir hægrisins

Greinin er birt sem skoðanagrein og á að meta á þeim forsendum. Höfundur setur fram skýra meginröksemd: bæði ysta hægrið og ysta vinstrið vinni gegn hagsmunum almennings með því að koma í veg fyrir upplýsta ESB-umræðu. Sem pólitísk greining er þetta skýrt framsett og vel skipulagt; lesandinn veit strax hvar höfundur stendur. Helsti veikleiki greinarinnar sem rökstuðnings er hversu laust hún fer með staðhæfingar. Vísað er í „greiningu Visku" um 84% hærra verðlag, landamærakönnun um 18% ósátta ferðamenn og „síðustu alþingiskosningar" sem sýni „skýran vilja þjóðarinnar" án þess að tilgreina hvaða kosningar eða hvaða flokka. Þetta eru efnislegar staðhæfingar sem nota tölur til að styðja röksemdafærslu, en þær eru settar fram í lausu lofti: engar dagsetningar á könnunum, engar nákvæmar heimildir og engin tilgreining á hvaða tölur koma úr hvaða gagnasafni. Í skoðanagrein er þetta ekki banvænt, en það veikir trúverðugleika rökstuðningsins þegar höfundur krefst þess að umræðan byggi á staðreyndum frekar en hugmyndafræði. Sá sem krefst „upplýstrar ákvörðunar" ætti að sýna betur hvernig eigin fullyrðingar eru staðfestar. Rökfærslan sjálf er stundum of einföld. Höfundur dregur jafnaðarmerki milli andstöðu við ESB-viðræður og ótta við upplýsingar, en sú einföldun útilokar möguleikann á að andstaðan byggi á raunverulegri greiningarvinnu. Mótrökin sem talin eru upp (heimsvaldarstefna, nýfrjálshyggja, fullveldi) eru aðeins höfð að gamni og hafnað í einu orði, ekki mætt með efnislegum gagnrökum. Þetta gerir greinina fremur kröftugan ritgerð en raunverulega greiningu á ESB-umræðunni. Sem skoðanagrein er hún samt læsileg og vel samin, þótt hún nái ekki þeirri vitsmunalegu dýpt sem efnið krefst.