Fjöldi opinberra starfsmanna - deilt um keisarans skegg
Skoðanagrein hagfræðings BHM sem brýtur umtalaða fjölgun ríkisstarfa niður eftir starfssviðum og tengir hana við lýðfræðilega þróun. Tölur eru að mestu sóttar til nafngreindra heimilda og hagsmunatengsl höfundar eru gefin upp. Greinin veikist þar sem hún sleppir mótrökum sem hefðu mátt taka á.
Birt sem skoðanagrein, og þar ræður röksemdafærslan einkunninni. Sterkasti þáttur greinarinnar er að hún gerir nákvæmlega það sem hún gagnrýnir aðra fyrir að gera ekki: hún brýtur heildartöluna niður. Samantekt fjármála- og efnahagsráðuneytisins, tölur Hagstofunnar og launakerfi ríkisins eru nefnd með nafni, og lesandinn getur í grundvallaratriðum gengið að gögnunum. Höfundur upplýsir einnig um starf sitt hjá BHM, þótt það komi fyrst fram í lokaorðunum.
Intellektúel heiðarleiki er þó ekki alger. Höfundur nefnir að ríkið hafi tekið við öldrunarþjónustu frá sveitarfélögum og að stytting vinnuvikunnar hafi kallað á aukna mönnun, en setur engar tölur á hvorugt. Þá er talan „aðeins 4% á mann“ látin standa án þess að spurt sé hvort 4% raunvöxtur á mann á sex árum sé í reynd lítill.
Þyngst vegur að greinin svarar ekki sterkasta mótrökinu: að lýðfræðileg skýring á fjölgun útskýri kostnaðinn en afnemi hann ekki. Framleiðni og skipulag heilbrigðisþjónustu eru hvergi til umræðu. Að öðru leyti er þetta vel byggð grein sem hækkar gæði umræðunnar fremur en að lækka þau.
