Árið 1880 var táknmálið bannað. Árið 2026 er hættan sú að það verði gert ósýnilegt.
Sigurlín Margrét Sigurðardóttir rekur sögu Mílanófundarins 1880 og varar við því að íslenskt táknmál verði ósýnilegt þótt það sé viðurkennt í lögum. Hún nefnir umfjöllun Kveiks um heyrnarskert börn og ólíka framsetningu HTÍ og SHH sem dæmi. Hún kallar eftir auknum sýnileika táknmáls og meira fjármagni til Málnefndar um íslenskt táknmál.
„Ég horfði þrisvar á þáttinn til að ganga úr skugga um það.“ Sú setning lýsir vinnubrögðum sem eru óvenjuleg í skoðanagrein, sem Vísir birtir undir merkjum Skoðunar. Höfundur vísar í lög nr. 61/2011, birtir heimildaskrá og sendi spurningar til yfirstjórnar Heyrnar- og talmeinastöðvar áður en greinin fór í loftið. Hún tekur jafnframt fram að hún sé ekki andvíg kuðungsígræðslum, og sá fyrirvari styrkir rökin fremur en að veikja þau.
Veikasti hlekkurinn er samanburðurinn við HTÍ. Höfundur ber „gamla vef“ stöðvarinnar saman við núverandi framsetningu SHH, en lesandinn fær ekki að vita hvernig nýi vefurinn kynnir táknmál. Sú athugun hefði annaðhvort styrkt röksemdina eða veikt hana; án hennar stendur eftir gat.
Sama máli gegnir um Kveik. Þátturinn fjallaði um ógreinda heyrnarskerðingu, og áhersla á greiningu og heyrnartæki gæti skýrst af efnisafmörkun fremur en hugmyndafræði. Höfundur tekst ekki á við þá skýringu. Fyrirsögnin, sem tengir bannið 1880 beint við stöðuna nú, er auk þess mun harðari en meginmálið, sem er hófsamt og spyrjandi.
