Áfengi er engin venjuleg neysluvara
Höfundur rekur árangur Íslendinga í áfengisforvörnum meðal ungmenna og varar við því að slaka á þeim. Hann gagnrýnir umræðu um aukið aðgengi að áfengi, netverslun og óbeinar auglýsingar og leggur áherslu á skaða sem birtist ekki í opinberum tölum, einkum hjá börnum drykkjufólks.
Í skoðanagrein ræðst matið af rökfærslunni, og hér vísar höfundur í tölur sem lesandinn getur flett upp sjálfur. Íslenska æskulýðsrannsóknin, mat Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar á 2,6 milljónum dauðsfalla og úttekt embættis landlæknis á skilríkjaeftirliti í netverslun eru allt nafngreindar heimildir sem hægt er að sannreyna.
Heiðarleikinn sést best þar sem gögnin vinna gegn upphafsspurningu greinarinnar. Höfundur spyr hvort þjóðin hafi sofnað á verðinum en viðurkennir strax að hlutfall nemenda í 10. bekk sem drukku síðustu 30 daga hafi lækkað úr 13,4% í 9,1%. Mótrökum um frelsi, sykurneyslu og fordæmi annarra landa er svarað, ekki sópað til hliðar.
Tveir veikleikar standa þó eftir. Movendi International er nefnt í sömu andrá og vísindalegar niðurstöður án þess að lesandanum sé sagt að um bindindissamtök sé að ræða, sem eiga sjálf hagsmuni í umræðunni. Þá hvíla rökin gegn sölu í matvöruverslunum á því að aukið aðgengi auki neyslu. Þá fullyrðingu styður höfundur engum rannsóknum, heldur setur hana fram sem spurningu og leggur sönnunarbyrðina á andstæðinginn.
