Innflytjandi sem er dæmdur barnaníðingur fékk að flytja til Bretlands því annað myndi „brjóta á mannréttindum hans“

Mest áberandi veikleiki greinarinnar er algjört skortur á tilvísun í upprunaheimildir. Málið á sér greinilega rætur í breskri fréttaumfjöllun, en lesandinn fær hvergi að vita hvaðan upplýsingarnar koma: ekki er vísað í dómsúrskurði, bréf innanríkisráðuneytisins, ákveðinn brenskan fjölmiðil, né opinber skjöl. Þetta gerir efnið nánast ósannreynanlegt fyrir lesandann, sem þarf einfaldlega að treysta Nútímanum. Framsetningin er eftirtektarverð. Fyrirsögnin notar orðið „barnaníðingur" og leggur áherslu á mannréttindaþáttinn sem hneykslismál, sem býður lesanda upp á tilbúna túlkun áður en hann hefur lesið eitt orð. Þetta er ekki í eðli sínu rangt, en vafasamt sem ritstjórnarefni í samhengi þar sem málið er flóknara en fyrirsögnin gefur til kynna; dómstóllinn féllst ekki endanlega á kröfuna heldur vísaði málinu aftur til fyrsta dómstigs. Jafnvægi greinarinnar hallar mjög til gagnrýnenda. Vitnað er í skuggainnanríkisráðherra Íhaldsflokksins og ekki talað við neinn sem varði réttarfarsleg sjónarmið eða mannréttindasjónarmið. Talsmaður ríkisstjórnarinnar er vitnað í með einni setningu, en enginn lögfræðingur eða mannréttindasérfræðingur kemur að máli. Greinin rekur þó aðalþætti málsins á skýran hátt og nefnir raunveruleg nöfn og ákveðnar dagsetningar, sem er til bóta.