Gríðarlegur verðmunur á fótbolta barna
Fréttin byggir á samantekt ASÍ á birtum æfingagjöldum knattspyrnufélaga og er óvenju gagnsæ um aðferðafræði: heimildir gagnanna, umreikning í mánaðargjöld og fyrirvara um ólíka gjaldskrárgerð. Á móti kemur að nafngreind félög sem sögð eru dýrust fá hvergi að svara og ályktanir hagsmunasamtakanna eru bornar fram í rödd ritstjórnar.
Aðferðafræðikaflinn er það besta við þessa umfjöllun. Þar er sagt hvaðan gögnin koma (markaðstorg Abler og heimasíður félaganna), hvernig haustgjöldum er deilt á fjóra mánuði, og að ekki hafi öll félög birt upplýsingar. Slík gagnsæi sést of sjaldan í íslenskri tölfræðiumfjöllun.
Gallinn liggur í framhaldinu. Víkingur, FH, Fjölnir og Þróttur eru nafngreind hvað eftir annað sem dýrustu félögin, en ekkert þeirra er spurt hvers vegna. Fréttin viðurkennir sjálf að hvorki magn né gæði æfinga hafi verið skoðuð, sem er einmitt lykilbreytan; að nefna þann fyrirvara og draga svo ályktanir eins og hann skipti engu er ósamræmi. Eitt símtal í rekstrarstjóra hjá Víkingi hefði dugað.
Lokakaflinn, „Þátttaka barna má ekki ráðast af efnahag foreldra“, er ályktun ASÍ sett fram í rödd ritstjórnarinnar. Kannanir hagsmunasamtaka eru fullgild heimild, en þær eru líka málflutningur og það á að sjást. Hér rennur greining og áróður saman.
