Magnús setur spurningamerki við símabannið: „Ekki verið venjan að fara ofan í töskur eða inn á föt“

Greinin er í eðli sínu endursögn á einu viðtali úr útvarpinu Bítið á Bylgjunni, sem gerir hana að afleiddri umfjöllun frekar en frumfréttamennsku. Heimildagrunnurinn er mjög einsleitur: raddir Magnúsar Þórs ráða ferðinni frá upphafi til enda, og enginn fulltrúi ráðuneytisins, Reykjavíkurborgar eða annarra hagsmunaaðila fær tækifæri til að svara þeim efasemdum sem hann setur fram. Þetta er verulegur ágalli í frétt sem hljómar sem ritstjórnarefni, ekki viðtal. Markmiðin með símafríinu eru dregin saman í stuttri málsgrein í upphafi, en þau koma ekki frá tilvitnaðri heimild heldur endurspegla texta sem virðist dreginn af opinberum yfirlýsingum án þess að tilvísun sé gefin upp á beinn hátt. Framsetningin hallar verulega að gagnrýninni á símabannið. Fyrirsögnin einblínir á efasemdir Magnúsar og orðrétt tilvitnun sem hefur sterkan tilfinningalegan lit („inn á föt"), sem dregur lesandann í ákveðna átt áður en greinin hefst. Engin gögn, rannsóknir eða reynsla frá öðrum löndum þar sem sambærilegar reglur hafa verið innleiddar eru nefnd, þrátt fyrir að slíkt efni sé aðgengilegt og ætti að hafa þýðingu í umræðunni. Greinin inniheldur tilvísanir í fyrri fréttir DV sem bæta samhengi að einhverju leyti, en meginmáli er ekki breytt: lesandinn heyrir einn róm. Fyrir ritstjórnarefni er þetta ófullnægjandi jafnvægi.