„Af hverju tekur þetta svona langan tíma?“

Greinin er birt sem fréttaskýring en hún er í raun blendingur af greiningu, persónulegum skoðunum höfundar og slúðurlegu baktjaldaefni. Þetta er ekki endilega galli; textinn er vel upplýsandi og dregur saman flókið pólitískt landslag með ýmsum áþreifanlegum heimildum. Nafngreindar tilvitnanir koma frá Björgu Magnúsdóttur (kappræður RÚV), Sigmundi Davíð Gunnlaugssyni (Sprengisandur á Bylgjunni), Björn Inga Hrafnssyni (Reykjavík síðdegis) og Ólöfu Skaftadóttur (hlaðvarp Komið gott). Könnun Maskínu er notuð til að styðja rök um kjósendavilja og er nafngreind sem heimild. Þetta er sterkur grunnur. Ónafngreindar heimildir koma þó nokkrum sinnum við sögu: „samkvæmt heimildum Vísis" (um hlutverk Björns Inga við listamyndun), „samkvæmt heimildum fréttastofu" (um fjögurra flokka draum innan Sjálfstæðisflokksins og kyrrstöðu yfir hvítasunnuhelgina), og „kunnugir segja" (um persónulegan vilja Hildar). Lesandinn fær enga möguleika á að meta þessar heimildir sjálfstætt. Kaflinn um Ólöfu Skaftadóttur og tengsl hennar við Hildi er athyglisverður og vel upplýstur, en framsetningin vísar til „pólitísks plotts" án þess að höfundur ákveði hvort hann telji þetta skipta máli. Þar er hann á vissan hátt bæði slúðrandi og forðast að draga ályktun. Það sem vantar er rödd Hildar sjálfrar; hún kemur hvergi beint að máli í greininni, sem er veikleiki þar sem hún er aðalpersóna sögunnar. Einnig kemur enginn fulltrúi Samfylkingar eða Vinstri grænna til máls, en þeir flokkar eru að vísu ekki hluti af meirihlutaleiknum. Á heildina litið er þetta traust pólitísk greining með góða radddreifingu, en nokkur skref frá hlutlausri fréttaskýringu og nær skoðanagrein í framsetningunni.