Vitnisburðir: „Sannleikurinn er lyginni líkastur“

Styrkur greinarinnar er sá að hún byggir á frumheimildum: vitnisburðum sem blaðamaðurinn hefur augljóslega hlýtt á í réttarsal, og ákæru sem vísað er til. Fjöldi vitna er nefndur, tilvitnun er beint í orðalag þeirra og blaðamaðurinn gerir lesandanum kleift að fylgjast með atburðarásinni. Þetta er dæmigerð dómsfrétt og mat á jafnvægi verður að horfa til þess. Engu að síður eru nokkur atriði sem draga úr faglegri meðferð. Í fyrsta lagi heyrist nánast ekkert frá vörn ákærðu. Nöfn ákærðu eru birt, lögmaður Sigurðar Gunnars er nefndur í myndatexta, en ekkert kemur fram um afstöðu verjenda eða sjónarmið ákærðu í réttarsal. Í dómsfréttaflutningi er eðlilegt að hafa jafnvægi milli ákæruvaldsins og varnar, sérstaklega þegar greinin er jafn löng og hún er. Tilvitnun í vörn eða a.m.k. skýr ummæli um að verjendur hafi komið fram myndu styrkja fréttina. Í öðru lagi er textinn á köflum óþrifinn; stafsetningarvillur og brotkennd setningaskipan benda til þess að greinin hafi ekki fengið fulla ritstjórnarlega yfirferð, sem dregur úr trúverðugleika. Loks er framsetningin mjög nálæg sjónarhorni brotaþola og þeirra sem leituðu hans; vitnisburðir sem draga upp mynd af ákærðu sem sekum fá mun meiri rými en hlutlaus umfjöllun um réttarfar krefst. Þrátt fyrir þessa galla er greinin vel undirbyggð sem heimildavinna úr réttarsal og gefur lesandanum verðmæta innsýn í málið.