Íslenska áhættuálagið
Höfundur heldur því fram að lágir margfaldarar íslenskra hlutabréfa séu ekki sjálfkrafa merki um kjarakaup. Hann telur þá endurspegla hærri grunnvexti og aukið áhættuálag á íslenskum markaði. Spurningin sé því hvort verðmunurinn sé hæfilegur, ekki hvort hann sé til staðar.
„Gæti verið metið á 8x hagnað“: dæmið sem greinin hvílir á er tilbúið, og höfundur segir það hreint út. Það er heiðarlegt, en lesandinn fær aldrei að sjá hvort munurinn á íslenskum og sænskum margföldurum sé í raun af þessari stærðargráðu. Ein raunveruleg tala hefði styrkt málið verulega, til dæmis munur á stýrivöxtum Seðlabanka Íslands og sænska seðlabankans eða meðalmargfeldi félaga í Kauphöllinni.
Röksemdafærslan sjálf er skýr og heldur. Höfundur leiðir lesandann frá grunnvöxtum yfir í ávöxtunarkröfu, núvirðingu og loks margfaldara. Síðan telur hann upp þætti sem hækka áhættuálagið: takmarkaðan seljanleika, samþjappað eignarhald, gjaldmiðlaáhættu og óvissu um regluumhverfi. Þetta er viðtekin fjármálafræði sett fram á mannamáli. Orðalag eins og „færa má rök fyrir“ sýnir að höfundur gerir greinarmun á staðreynd og túlkun.
Veikleikinn liggur í niðurstöðunni. Greinin varpar fram spurningunni um hvort munurinn sé of mikill eða of lítill en svarar henni hvorki né gefur lesandanum tæki til þess. Fyrir vikið er hún vönduð útskýring fremur en rökstudd afstaða.
