Ef lausnirnar eru til, af hverju eru þær ekki notaðar?

Greinin er birt sem skoðanagrein og á því að metast á gæðum rökstuðnings og heiðarleika, ekki heimildajafnvægi. Höfundur vísar í lög um Þróunarsjóð námsgagna og forgangsáherslur hans, sem er sannreynanleg heimild og gefur textanum ákveðinn grunn. Hins vegar skortir mjög á áþreifanlegar röksemdir. Fullyrðingar eins og að „þróun námsefnis hafi setið á hakanum árum saman" og að „ástandið sé krítískt" eru settar fram án nokkurra tölulega gagna eða tilvísana. Samanburður við sjávarútveg, heilbrigðistækni og ferðaþjónustu er lauslegur og órökstuddur. Mikilvægast er þó gagnsæi um hagsmuni höfundar. Hann er framkvæmdastjóri hugbúnaðarfyrirtækis og stofnandi Lesa, sem er einmitt fyrirtæki á sviði stafrænna námsgagna. Greinin talar í raun máli eigin viðskiptahagsmuna höfundar: hún hvetur ríkið til að opna dyr fyrir einkaframtak í námsefnisþróun, sem er beinlínis markaður hans. Þetta kemur fram í undirskriftarlínu, en meginmál greinarinnar gerir aldrei beinlínis grein fyrir þessum hagsmunaárekstri eða tengir röksemdafærsluna við eigin stöðu. Lesandi sem sleppur undirskriftinni getur auðveldlega túlkað textann sem hlutlaust áhyggjuefni kennara eða foreldra, ekki sem innlegg frá aðila sem myndi hagnast á þeirri stefnubreytingu sem hann mælir með. Rökstuðningurinn er of almennur til að standast vel sem greining; hann skilar sér frekar sem kynningarefni.