Að kveðja verðtrygginguna: Stærsta kjara­bót sem ís­lensk heimili geta fengið

Greinin er birt sem skoðun, og höfundur gefur sig skýrt fram sem talsmann ESB-aðildar. Röksemdafærslan er vel uppbyggð: sögulegur uppruni verðtryggingar, lýsing á göllum hennar og svo þrískipt rökstuðningur fyrir evruleiðinni. Höfundur viðurkennir jafnvel að bann við verðtryggingu myndi skapa vandamál og að landbúnaðarmálin hafi tvær hliðar, sem sýnir nokkra vitsmunalega heiðarleika. Meginveikleikinn er lykilfullyrðingin um að „hvert einasta prósentustig í vaxtamun kostar samfélagið um það bil 120 milljarða króna á ári." Þessi tala er sett fram með orðunum „útreikningar sýna" en enginn reikningur er tilgreindur: engin heimild, engin aðferðafræði, ekkert sem lesandi getur skoðað sjálfur. Í skoðanagrein er eðlilegt að höfundur halli sér, en þegar stór töluleg fullyrðing er notuð sem burðarstoð fyrir alla röksemdalínuna ætti viðkomandi að tilgreina hvaðan hún kemur. Sama á við um fullyrðingar eins og „vel yfir hundrað þúsund krónum í hreinan sparnað í hverjum einasta mánuði" fyrir venjulega fjölskyldu; þar vantar allar forsendur um lánastærð og vaxtastig. Þá er vert að benda á að greinin leggur fram evruaðild næstum eingöngu sem sparnaðartækifæri en víkur nánast ekki að þekktum gagnrökum: tapi á sjálfstæðri peningastefnu, fyrirsjáanlegum vandamálum við samhæfingu hagsveiflna, eða reynslu evrulítilla ríkja af skuldakreppum. Slík einhliða framsetning er leyfileg í pistli en dregur úr sannfæringarkrafti fyrir gagnrýninn lesanda.