Síma­sam­band verra eftir að slökkt var á eldri sendum

Greinin byggir á frumfréttaöflun þar sem blaðamaður fer á vettvang og ræðir við íbúa og sveitarstjórnarmenn. Þormóður Ingi Heimisson, bóndi á Sauðadalsá, og Guðmundur Haukur Jakobsson, forseti sveitarstjórnar Húnabyggðar, eru nafngreindir og raddir þeirra skýrar. Þar liggur styrkur fréttarinnar: áþreifanleg reynsla fólks sem upplifir breytinguna á eigin skinni. Veikleikinn er hins vegar augljós. Fjarskiptafyrirtækin (Síminn, Nova, Sýn) eru ekki spurð hvort lokun eldri senda hafi raunverulega valdið þessum vandamálum eða hvort eitthvað annað búi að baki. Fjarskiptastofa er nefnd í tilvitnun oddvitans en henni sjálfri gefst aldrei orð í fréttinni. Öll frásögnin hvílir þannig á sjónarhorni notenda og sveitarstjórnarmanna, en tæknilegar skýringar og mögulegar mótsagnir koma hvergi fram. Greinin gerir að sjálfsögðu ráð fyrir því að versnunin sé bein afleiðing lokananna; enginn fyrirvari er settur, til dæmis um veðurskilyrði eða aldur símtækja. Fullyrðing oddvitans um að gömlu sendarnir hafi „dregið mun lengra" er ekki fjarstæðukennd, en alls engin mæligögn eða samanburður á möstrum styðja hana í textanum. Fréttaverðmæti málsins er ótvírætt, enda snertir það öryggi og grunnþjónustu á landsbyggðinni. Ef blaðamaðurinn hefði bætt við jafnvel stuttu svari frá fjarskiptafyrirtæki eða Fjarskiptastofu hefði fréttinni verið breytt úr einsleitri kvörtunarsögu í ítarlega umfjöllun.