Simmi Vill hugsi eftir að hafa séð YouTube-auglýsingu á skjánum hjá syni sínum - Ráðherra tók undir

Allur fréttaflutningurinn gerist inni á einni Facebook-færslu. Sigmar setur fram gagnrýnina, ráðherra svarar í athugasemd, aðrir þátttakendur bregðast við, og blaðamaðurinn skrifar upp þráðinn. Það er sá hluti sem vantar: Þjóðleikhúsið, stofnunin sem gagnrýnin beinist að, er hvergi spurt hversu miklu það ver til auglýsinga, hvernig því er skipt eða hvers vegna miðlarnir voru valdir. Eitt símtal hefði breytt þessu úr uppskrift af netumræðu í frétt.

Tölurnar, tæpir 1,65 milljarðar til Þjóðleikhússins, 6,7 milljarðar til RÚV og 668,3 milljónir í einkarekna fjölmiðla, eru rétt eignaðar fjárlagafrumvarpi 2026 og því sannreynanlegar í grunninn. En þær eru endurbirtar eins og Sigmar setti þær fram, án þess að nefnt sé að þar er verið að leggja rekstrarframlög og stuðningsgreiðslur að jöfnu. Samanburðurinn er retórískt sterkur og fer ósnertur í gegn.

Jafnvægið er samt betra en oft í svona endurvinnslu. Mótbárurnar um kostnaðarvirkni og aðgengi að ungu fólki fá rúm, þótt þeir sem bera þær fram séu ónafngreindir, og tilvísunin í aðgerðaáætlun stjórnvalda setur málið í raunverulegt samhengi. Framsetningin sjálf er hlutlaus; blaðamaðurinn tekur ekki afstöðu.