Staðið við ljósritunarvélina
Forseti borgarstjórnar og oddviti Viðreisnar í Reykjavík færir rök fyrir því að kennarar og sveitarfélög hafi tekið á sig námsgagnagerð sem ríkið eigi að bera. Hún styður mál sitt með dæmisögum af kennurum, könnun og samanburði við Finnland, og lýkur greininni á boði á fund í Ráðhúsinu.
Neðanmálsgreinin um 1,7 milljarða er það heiðarlegasta í greininni. Þar viðurkennir höfundur að talan sé áætlað verðmæti vinnu miðað við sýnidæmi en ekki bein útgjöld. Upphæðin hvílir þó á tilgátu („ef aðeins 2 prósent“) sem hvergi er rökstudd. Fyrirvarinn er því réttur en talan sjálf er reiknuð úr forsendu.
Annað er losaralegra. Ekki kemur fram hver gerði „nýlega könnun“ með 84 prósentunum, og samanburðurinn við Finna, 8.500 krónur á móti 30.000, er án uppruna innan greinarinnar sjálfrar, þótt hann kunni að koma frá Sambandi íslenskra sveitarfélaga. Tvær dæmisögur úr Reykjavík verða síðan að „ástandinu um landið allt“.
Í skoðanagrein skiptir mestu að rökin standist, og meginrökin halda: kerfi sem treystir á sumarfrí kennara er brothætt. Höfundur sleppir þó gagnrökum, til dæmis hvort heimagert efni hafi kennslufræðilegt gildi eða hvort vandinn felist í útgáfufyrirkomulagi frekar en fjárhæðum. Ábyrgð borgarinnar sjálfrar er ekki rædd. Lokin breyta greininni í boðskort, sem er lögmætt fyrir kjörinn fulltrúa en þynnir greininguna.
