„Eigum við ekki bara að tala ensku?“
Aðjunkt og verkefnastjóri Íslenskuþorpsins hvetur landsmenn til að skipta ekki yfir í ensku þegar þeir ræða við fólk sem er að læra íslensku. Hún kynnir starfstengt námskeið fyrir starfsfólk leikskóla og vísar í niðurstöður úr eftirfylgd með þátttakendum. Hún hvetur jafnframt stjórnvöld, sveitarfélög og atvinnurekendur til að skapa fleiri slík tækifæri.
„Allir nemendur sem svöruðu“ er orðalag sem lesandinn ætti að staldra við. Greinin er birt sem skoðun og höfundurinn er verkefnastjóri Íslenskuþorpsins, sem hún greinir sjálf frá í lokin. Það er heiðarlegt, en tölurnar sem eiga að sýna gildi námskeiðsins koma úr eftirfylgd verkefnisins sjálfs. Ekki kemur fram hversu margir af 200 nemendum svöruðu eða hver framkvæmdi rannsóknina. Prósenturnar frá leiðbeinendum og leikskólastjórum lýsa auk þess eigin mati þeirra, ekki mældri færni.
Þetta grefur þó ekki undan meginröksemdinni. Hvatningin um að gefa fólki tíma og halda samtalinu áfram á íslensku stendur á eigin fótum og byggir á almennt viðurkenndum hugmyndum í annarsmálsfræðum, þótt engin tiltekin rannsókn sé nefnd. Umfang verkefnisins, 75 leikskólar í 18 sveitarfélögum, er sett fram af nákvæmni sem auðvelt er að sannreyna.
Veikleikinn liggur í tvíþættu hlutverki textans. Hann er bæði hugvekja á degi íslenskrar tungu og kynning á eigin námskeiði, með ákalli um fleiri slík úrræði. Höfundur hefði styrkt málflutninginn með því að vísa í birtar niðurstöður eða viðurkenna takmarkanir eigin könnunar.
