Kostnaður við að geta ekki átt barn í heimabyggð hlaupi á hundruðum þúsunda

Greinin byggir á tveimur skýrum heimildamönnum: verðandi foreldrum á Stöðvarfirði og Oddný Ösp Gísladóttur, ljósmóður og deildarstjóra fjölskyldudeildar HSA. Þetta gefur bæði persónulega sögu og fagleg sjónarmið, sem er ágætt. Talan 24 konur kemur frá nafngreindri fagaðila og er sannreynanleg. Kostnaðaráætlun hjónanna, „uppundir hálf milljón," er þeirra eigin mat og er skýrt sett fram sem slíkt; blaðamaðurinn heldur þar forminu. Helsti veikleikinn er að enginn fulltrúi heilbrigðisyfirvalda, ráðuneytis eða sjúkrahússins sjálfs er spurður um ástæður lokunar eða hvort aðrar mótvægisaðgerðir séu fyrirhugaðar. Lokuninni er lýst í einni setningu sem „endurbóta á skurðstofu" en ekki er reynt að fá nánari skýringar. Endurgreiðslureglur eru nefndar í almennum dráttum en ekki vísað til reglugerðar eða fjárhæðar. Þetta dregur úr getu lesandans til að meta heildarsamhengið. Framsetningin er samúðarfull gagnvart fjölskyldunum, sem er eðlilegt í mannlegri sögu, en án svara frá ábyrgðaraðilum verður greinin einhliða hvað varðar kerfislegan hluta málsins. Góð mannleg frásögn, en ófullnægjandi í jafnvægi.