Telur rannsókn lögreglu í Höfðatorgsmálinu hroðvirknislega
Frétt úr Héraðsdómi Reykjavíkur um málflutningsdag í Höfðatorgsmálinu, byggð á ræðum þriggja nafngreindra verjenda. Greinin er unnin á staðnum og allar fullyrðingar eru eignaðar tilteknum lögmönnum, en sjónarmið ákæruvaldsins koma aðeins fram í endursögn verjenda.
Sterkasti þátturinn er frumvinnan: blaðamaður situr aðalmeðferðina og skilar efninu með nafngreindum lögmönnum, dagsetningu, dómstól og beinum tilvitnunum. Eignun er líka til fyrirmyndar; hvert einasta umdeilda atriði er sett fram sem mat verjanda („taldi“, „vildi meina“, „benti á“) og lesandinn er aldrei í vafa um hvaðan fullyrðingin kemur. Fyrirsögnin er sömuleiðis rétt afmörkuð sem skoðun lögmanns, ekki niðurstaða.
Samsetning raddanna er hins vegar einsleit. Þrír verjendur fá orðið, ákæruvaldið ekkert; röksemdir saksóknara birtast eingöngu í endursögn þeirra sem eru að hrekja þær. Málflutningur sækjanda fór væntanlega fram sama dag og það hefði kostað lítið að draga kjarna hans fram, þótt svo sem sérfrétt.
Ein fullyrðing kallar á meira: að lykilvitnum hafi verið vísað úr landi. Hún er þung og er hér óstudd utan ræðu lögmannsins. Viðbragð frá lögreglu eða Útlendingastofnun hefði breytt henni úr málflutningsatriði í sannreynanlega staðreynd. Læknaskýrslan er nefnd en aldrei vitnað í hana beint.
