Full­veldi fyrir hvern?

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur gefur sig fram sem slíkan. Tengsl hans við samtökin Sjá eru skýrt tilgreind, sem er til fyrirmyndar. Rökstuðningurinn er skipulagður og innbyrðis samkvæmur: hann vísar til EES-samningsins frá 1994 sem staðreyndargrundvallar og teflir upp röð dæma um réttarbætur, svo sem persónuverndarlöggjöf, réttindi flugfarþega og samkeppnisreglur. Þessi dæmi eru sannreynanleg og almennt viðurkennd. Veikleiki greinarinnar liggur í því að hún setur ávinninginn af EES-regluverkinu fram nánast án fyrirvara. Engin tilvísun er gerð í kostnaðinn sem fylgir innleiðingunni, tafir, innleiðingahalla eða dæmi þar sem EES-gerðir hafa hentað íslenskum aðstæðum illa. Fullyrðingin um að heildaráhrifin hafi verið „furðu" jákvæð er sett fram sem staðreynd en studd neinu mati, neinni úttekt eða neinni rannsókn. Fyrir skoðanagrein er þetta innan marka, en heiðarleiki rökstuðningsins hefði styrkst ef höfundur hefði brugðist skýrt við a.m.k. einu raunverulegu gagnroki í stað þess að vísa almennt til Heimssýnar. Aðgátin við rökvísina um Danmörku er ágæt, en samanburðurinn vantar samhengi: stærðarmunur ríkjanna og áhrifaþungi innan ráðherraráðsins skipta máli sem höfundur þegir um. Heilt yfir er þetta skýrt rökstudd skoðun sem uppfyllir grundvallarviðmið skoðanagreinaskrifa, en hún vinnur ekki alveg af sér einhliða framsetningu á viðfangsefninu.