Vafasama Viðreisn
Skoðanagrein þar sem höfundur sakar Viðreisn um að hafa vísvitandi gert lítið úr vægi ESB-atkvæðagreiðslunnar með slagorðinu „Já til að sjá“ og beita sömu aðferð í frumvarpi um bókun 35. Hann telur frumvarpið brjóta gegn stjórnarskránni og vísar máli sínu til stuðnings í ummæli Eyjólfs Ármannssonar og grein Sigríðar Á. Andersen.
Vísir birtir greinina sem skoðun, og höfundur styður mál sitt við fleira en margir pistlahöfundar gera: þingsályktunina sjálfa, úrslit og kjörsókn atkvæðagreiðslunnar, dagskrá ríkisstjórnarfundar 18. september, 2. gr. stjórnarskrárinnar, þingræðu Eyjólfs Ármannssonar og grein Sigríðar Á. Andersen í Morgunblaðinu. Allt þetta getur lesandinn flett upp sjálfur.
Veikleikinn liggur í stökkinu frá túlkun til ásökunar. Það er lögmæt gagnrýni að slagorðið „Já til að sjá“ hafi gert lítið úr vægi ákvörðunarinnar. Hitt er þung ásökun að Utanríkisráðuneytið og Landskjörstjórn hafi tekið þátt í „sameiginlegu átaki“ til að blekkja kjósendur, og höfundur sýnir hvorki hvað þessar stofnanir sögðu né hvers vegna það var rangt. Aðdróttunin í garð fyrrverandi formanns Samfylkingarinnar hjá ESA er líka látin standa án nokkurrar skýringar.
Sterkustu mótrök stuðningsmanna bókunar 35 eru hvergi nefnd, hvað þá hrakin. Þeir halda því fram að Alþingi geti áfram vikið frá forgangsreglunni með skýrum lagaákvæðum. Lokaorðin eigna síðan Viðreisn hugarfar sem greinin sjálf sannar ekki. Röksemdin hefði orðið sterkari ef höfundur hefði mætt andstæðingnum á hans bestu forsendum.
