Hvers vegna 25 ára þak?
Ritstjórnargrein gagnrýnir áform ríkisstjórnarinnar um að takmarka lánstíma verðtryggðra fasteignalána við 25 ár. Hún vísar í útreikninga lífeyrissjóðs og háskólakennara um aukna greiðslubyrði og telur verðbólguforsendur ráðuneytisins óraunhæfar. Niðurstaðan er að stjórnvöld hafi ekki rökstutt breytinguna og að hún skerði samningsfrelsi.
Ritstjórnargrein stendur og fellur með rökunum, og hér eru þau byggð á nafngreindum og sannreynanlegum gögnum. Útreikningar lífeyrissjóðsins Almenna Lífsverks, dæmi Más Wolfgangs Mixa úr umsögn hans og forsendur ráðuneytisins eru öll rakin svo lesandinn getur flett þeim upp. Sjónarmið stjórnvalda er sett fram af sanngirni áður en það er gagnrýnt, og greinin viðurkennir galla verðtryggðra lána.
Veikasti hlekkurinn er að lífeyrissjóðurinn er ekki hlutlaus álitsgjafi. Hann veitir sjálfur verðtryggð lán og tæpur helmingur þeirra fer yfir fyrirhugað þak. Lesandinn hefði átt að fá að vita af þeim hagsmunum.
Verðbólgurökin skjóta auk þess að hluta í eigin fót. Sé meðalverðbólga 4,9% eins og bent er á, eykst einmitt hættan á að höfuðstóll hækki, sem er sú áhætta sem stjórnvöld vilja draga úr. Það gæti styrkt málstað ráðuneytisins fremur en veikt hann, og greinin tekur ekki á því. Fullyrðingin um að talan hafi verið „dregin upp úr hatti“ stangast jafnframt á við það að greinin rakti sjálf rökstuðning ráðuneytisins.
