Hvað kostar aðgerðaleysi á vinnumarkaði?
Formaður Félags sjúkraþjálfara færir rök fyrir því að snemmtæk íhlutun og sjúkraþjálfun skili samfélagslegum ávinningi og að stjórnvöld eigi að fjármagna slíka þjónustu. Hann byggir einkum á nýrri norskri þjóðhagsgreiningu og yfirfærir niðurstöður hennar á íslenskar launa- og vinnumarkaðstölur.
Höfundur setur óvenju marga fyrirvara við eigin tölur. Hann kallar 20 ára útreikninginn „líkanreikning, ekki mældan árangur“, segir íslenska dæmið „skilyrt reiknidæmi“ og tekur fram að norsku greiðslurnar séu ekki hliðstæða sjúkradagpeninga hér. Í skoðanagrein sem miðill birtir frá hagsmunaaðila er slík hreinskilni sjaldgæf og ber að meta hana.
Veikleikinn liggur í burðarstoðinni. Talan um 28-faldan ávinning kemur úr einni aðalsviðsmynd í einni skýrslu, byggðri á einu reiknidæmi um 45 ára heilbrigðisstarfsmann. Lesandinn fær ekkert að vita um næmnigreiningu, hver pantaði skýrsluna eða hvort aðrar rannsóknir styðja niðurstöðuna. Íslensku tölurnar um laun og atvinnuþátttöku eru auk þess birtar án þess að Hagstofan eða önnur stofnun sé nefnd, þótt auðvelt sé að fletta þeim upp.
Hagsmunatengslin eru tilgreind í lok greinar og lokakrafan um „traustan samningsgrundvöll“ snertir beint stéttina sem höfundur fer fyrir. Það er lögmætt, en rökin hefðu staðið sterkar ef þau hefðu tekist á við helstu mótbáruna: að líkan frá öðru landi sé veikur grunnur undir fjárveitingar hér.
