Hefði haldið að það væru brýnni verkefni í borginni en fánareglur

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les frekar sem pólitísk frétt þar sem einn aðili fær allan vettvanginn. Sanna Magdalena Mörtudóttir úr minnihlutanum er eina heimildin og fær bæði að gagnrýna tillöguna og meta forgangsröðun nýs meirihluta. Enginn fulltrúi Sjálfstæðisflokks, Viðreisnar eða Framsóknarflokks er spurður hvers vegna tillagan er lögð fram eða hvaða rök búa að baki. Þetta er verulegur annmarki; lesandinn fær aðeins annað sjónarhornið og ekkert svar frá þeim sem bera ábyrgð á tillögunni. Fyrirsögnin, sem tekur beint upp gagnrýni Sönnu, styrkir þessa einhliða framsetningu enn frekar og gefur til kynna ritstjórnarlega afstöðu frekar en hlutlausa fréttaflutning. Það er jákvætt að vísað er til samþykktra reglna frá apríl og tiltekins verklagsins sem var í gildi, sem gerir lesandanum kleift að skilja samhengið að nokkru leyti. Hins vegar skortir á grundvallaratriði í fréttamennsku: hinn aðilinn var ekki spurður. Tillagan sjálf er ekki heldur birt eða tengd, svo lesandinn getur ekki sannreynt innihald hennar á eigin spýtur. Þegar frétt fjallar um pólitíska ákvörðun er nauðsynlegt að gefa báðum hliðum raunverulegt tækifæri til að svara.