Ójöfn staða á námsgagnamarkaði
Hagfræðingur hjá Viðskiptaráði heldur því fram í skoðanagrein að ríkið ráði námsgagnamarkaðnum í krafti fjármögnunar: um 458 milljónir króna renni til námsefnissviðs Miðstöðvar menntunar og skólaþjónustu en 85 milljónir til Námsgagnasjóðs. Hún leggur til að allt opinbert fé fari í gegnum sjóðinn og að skólarnir velji sjálfir námsefni af almennum markaði.
Í skoðanagrein ræður gæði röksemdafærslunnar matinu, og hér er tölulegi grunnurinn traustari en ályktanirnar sem af honum eru dregnar. Fjárhæðirnar, hlutfallið og framlag á hvern nemanda ganga upp innbyrðis. Uppruni þeirra er þó ekki tilgreindur, svo ekki er hægt að sannreyna þær innan greinarinnar sjálfrar, þótt líklega megi finna þær í fjárlögum eða ársreikningum. PISA og könnun Menntamálastofnunar eru hins vegar nefndar og því hægt að fletta þeim upp.
Veikasti hlekkurinn er orsakasamhengið. Aukinn skortur á námsgögnum er sagður stafa af lítilli samkeppni, en jafn nærtækt er að lesa sömu tölur sem merki um of lítið fjármagn í heild. Sú túlkun styður ekki endilega þá lausn sem höfundur leggur til, og hún er hvergi rædd.
Samanburðurinn við Norðurlönd er ekki studdur neinni heimild og hunsar augljós gagnrök: á örsmáum málmarkaði kann einkaútgáfa einmitt að bresta. Fullyrðingin „ekkert bendir til“ markaðsbrests er því of afdráttarlaus. Tengsl höfundar við Viðskiptaráð koma skýrt fram, sem er til fyrirmyndar.
