Í stuttu máli: Villandi tal um aðlögunarviðræður

Sem skoðanagrein er þetta metið á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki á forsendum fjölbreyttra heimilda eða jafnvægis. Styrkur greinarinnar liggur í því að höfundur vísar í tiltekna opinbera skýrslu, tilgreinir tímasetningu hennar (apríl 2013) og vitnar beint í hana. Þetta gefur lesandanum möguleika á að sannreyna fullyrðinguna sjálfstætt, sem er jákvætt. Hins vegar eru veikleikar áberandi. Röksemdin er mjög einföld og einþátta: höfundur dregur þá ályktun af einni tilvitnun úr einni skýrslu að ekkert sé í húfi, og lætur svo eins og málið sé til lykta leitt með orðunum „Næsta mál, takk!" Þetta er rökréttingarbrestur; það að aðlögun hafi ekki verið framkvæmd í síðustu samningalotu þýðir ekki sjálfkrafa að hún verði aldrei hluti af framtíðarferlinu. Greinin fjallar ekki um hvort nýjar viðræður gætu farið öðruvísi, hvort pólitískar aðstæður séu breyttar, eða hvort andstæðingar vísi í önnur dæmi úr öðrum löndum. Þetta veikir rökstuðninginn verulega. Tónninn er afar einsleitur og afneitandi: andstæðingum er ekki veittur neinn vegur, fullyrðingar þeirra eru afgreiddar sem „fjarri sanni" án þess að þeim sé mætt með ítarlegum rökum. Fyrir skoðanagrein skortir þannig hugverklegt dýpt og sjálfskoðun, þrátt fyrir að grundvallarheimildin sé staðfest.