Verðbólgan og staðreyndir um fákeppni

Greinin er birt sem skoðanarpistill, og er metin sem slík. Rökstuðningurinn er á köflum vel uppbyggður: höfundur skilgreinir fákeppnihugtakið, vísar í kennitölur á borð við HHI-vísitölu og framlegðarhlutföll, og dregur fram mismunandi þætti í virðiskeðjunni. Þó eru nokkrir annmarkar sem vert er að benda á. Lykilfullyrðingar standa án staðfestrar heimildar. Höfundur heldur því fram að framlegðarhlutföll íslensku dagvörukeðjanna séu sambærileg við Evrópu, en vísar hvergi í tiltekin gögn sem lesandinn getur kannað sjálfur. Sama á við um fullyrðinguna um tuttugu lánveitendur á veðlánamarkaði. Tilvísunin í Seðlabanka Bandaríkjanna í St. Louis er veik stoð; hvergi er útskýrt hvernig bandarískur innstæðumarkaður eigi við sem samanburður við íslenskan neytendalánamarkað, og án þeirrar tengingar segir talan lesandanum lítið. Þá er meðferð gagnrökanna einhliða. Kristrúnu Frostadóttur er vísað til, en rökum hennar er hafnað án þess að þeim sé svarað efnislega. Greinin víkur ekki að úrskurðum Samkeppniseftirlitsins eða rannsóknum á verðleiðandi hegðun, sem hefðu styrkt umræðuna óháð niðurstöðu höfundar. Þrátt fyrir þessa veikleika er meginþráðurinn skýr og pistillinn setur fram afstöðu sem lesandinn getur tekið afstöðu til, sem er kjarninn í góðri skoðanagrein.