Galinn skattur eða sanngjörn þátttaka í kostnaði?
Frétt um frumvarpsdrög atvinnuvegaráðherra um náttúru- og innviðagjald á Gullna hringnum. Bæði forstjóri Icelandia og ráðherra koma fram undir nafni, og blaðamaður gengur á ráðherra með eftirfylgnispurningum. Samlagning kostnaðar í lokin er hins vegar á reiki.
Eftirfylgnin við ráðherra lyftir þessari frétt upp fyrir venjulega endursögn úr samráðsgátt. Hanna Katrín er ekki bara látin lýsa markmiðum frumvarpsins heldur spurð hvort 200 milljarðarnir frá greininni dugi ekki, hversu hátt hlutfall gjaldsins fari raunverulega í innviði (svar: óákveðið) og hvernig eyrnamerking eigi að ganga upp þegar skattar renna beint í ríkissjóð. Það er efnisleg blaðamennska, ekki uppskrift af fréttatilkynningu.
Heimildirnar eru nafngreindar og rekjanlegar: frumvarpsdrögin sjálf, Björn Ragnarsson hjá Icelandia, Samtök ferðaþjónustunnar og Ferðamálastofa, sem svarar að útfærslan sé ekki hafin. Sú fyrirspurn sýnir viðleitni umfram lágmarkið.
Lokaútreikningurinn stenst hins vegar ekki skoðun. Gjaldið er á hvern einstakling en bílastæðagjöldin á hvern bíl, og fréttin segir að þessar 6.900 krónur renni „til ríkisins og í bílastæðagjöld“ þótt hún hafi sjálf upplýst að stæðin við Geysi og Gullfoss séu í einkaeigu. Þarna getur lesandi fengið skakka mynd af heildarkostnaði.
Raddflóran mætti líka vera breiðari: enginn talar fyrir náttúruvernd, sveitarfélögum eða óháðri greiningu á áhrifum gjaldsins.
