Sumt verður ekki metið til fjár
Varaþingmaður Samfylkingarinnar gagnrýnir í skoðanagrein áherslur nýs meirihluta í Reykjavík og nýja fjárhagsáætlun. Höfundur heldur því fram að menningar- og félagsþjónusta skili verðmætum sem verði ekki metin til fjár og að niðurskurður nú geti kostað meira síðar. Eina dæmið sem nefnt er um niðurskurð er lokun Virknihúss.
Virknihús er eina áþreifanlega dæmið í greininni, sem birt er sem skoðun. Jafnvel þar fær lesandinn aðeins að vita að þjónustan hafi verið „metin fjárhagslega óarðbær“ og lögð niður við sumarlok. Hver mat hana, á hvaða forsendum og hve mikið sparaðist kemur hvergi fram. Skoðanagrein þarf ekki að gæta jafnvægis, en rökin verða að hafa hald.
Gagnrýnin beinist að nýrri fjárhagsáætlun, en höfundur nefnir hvorki einn lið hennar né eina tölu. Í staðinn koma spurningar í röðum: viljum við bókasöfn, félagsmiðstöðvar og þjónustu við þá sem minna mega sín? Þær gefa í skyn að allt þetta sé í hættu án þess að það sé sagt berum orðum. Lesandinn getur því ekki metið hvort áhyggjurnar eiga við rök að styðjast.
Meginröksemdin, að sparnaður í dag geti kostað meira síðar, er vel þekkt og hefði mátt styðja rannsóknum eða reynslu annarra sveitarfélaga. Það er ekki gert. Fyrirsögnin stangast líka á við röksemdina: ef verðmætin verða ekki metin til fjár er erfitt að sýna að niðurskurðurinn sé fjárhagslega óskynsamlegur. Kostur er að höfundur greinir opinskátt frá stöðu sinni í Samfylkingunni.
