Eyja með stöðugt gengi, lítið at­vinnu­leysi og lága húsnæðisvexti

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt kynntur sem framkvæmdastjóri Viðreisnar; gagnsæið um hagsmunastöðu er því til fyrirmyndar. Röksemdafærslan er á köflum vel sett fram, sérstaklega varúðarorðin um að samanburðurinn „sanni ekki" að fastgengi sé töfralausn. Þetta er heilbrigð viðurkenning á takmörkunum eigin raka. Hins vegar eru nokkrir veikleikar sem draga úr sannfæringarkrafti greinarinnar. Í fyrsta lagi eru tölulegar fullyrðingar, eins og að óverðtryggðir vextir í Færeyjum séu 4–5% og á Íslandi 8,8–10,4%, settar fram án nokkurrar tilvísunar í uppsprettu: ekki er vísað til Seðlabanka Íslands, Nationalbanken í Danmörku eða neins annars gagnagrunns. Lesandinn getur ekki sannreynt þessar tölur án eigin rannsókna. Í öðru lagi er samanburðurinn á Færeyjum og Íslandi of einsleitur; höfundur nefnir ekki mikilvæga þætti á borð við að Færeyjar njóta beins aðgangs að dönsku fjármálakerfi, ríkisfjárhagslegum millifærslum frá Danmörku og mun minni ferðaþjónustu sem drifkrafti verðbólgu. Þessi úrvalsskekkja veikir rökin verulega, jafnvel þótt höfundur viðurkenni í stuttu máli að margir þættir hafi áhrif. Í þriðja lagi er framsetningin á orsökum vaxtamunar einföld: fullyrðingin um að munurinn „skýrist fyrst og fremst af gjaldmiðlinum" er sett fram sem staðreynd en er í raun umdeilanleg hagfræðileg túlkun þar sem peningastefna, verðbólguvæntingar og fjármögnunarkostnaður banka skipta einnig máli. Fyrir skoðanagrein er þetta sæmilegt; rökin eru skýr og höfundur leynir ekki afstöðu sinni. En gagnastoðin er of veik til að styðja við þá ályktun sem dregin er.