Rétt­mæt kjör­skrár­vinnsla

Greinin birtist sem skoðanagrein og er metin sem slík. Höfundur, Haukur Arnþórsson, kynnir sig sem doktor í rafrænni stjórnsýslu, sem gefur honum ákveðna fagráðsheimild til að fjalla um efnið. Röksemdafærslan er skipulögð og skýr: hún aðgreinir rafræna kjörskrá frá rafrænum kosningum, lýsir núverandi kerfi og útskýrir hvernig rafvæðing breytir svikamöguleikum úr „smásölustigi" í „heildsölustig". Þetta er nytsamlegt framlag til opinberrar umræðu. Hins vegar vantar talsvert upp á hugverkslegan heiðarleika. Nokkrar lykilfullyrðingar eru settar fram sem staðreyndir þótt þær séu ósannaðar getgátur höfundar: til dæmis fullyrðir hann að „sennilegt" sé að Þjóðskrá ætli að leyfa kjósendum að kjósa í hvaða kjördeild sem er og kjósa ítrekað, en viðurkennir sjálfur að kerfið hafi ekki verið kynnt. Þetta er fremur óheiðarlegt: höfundurinn útbýr sér forsendur sem hann gagnrýnir svo. Fullyrðingin um að „gervigreindin er farin fram úr getu manna" í tengslum við tölvuinnbrot er sett fram sem almenn vitneskja en er í raun umdeild og ónýanseruð alhæfing. Ekkert er vísað til erlendra rannsókna, úttekta eða tilvika þar sem rafræn kjörskrá hefur leitt til vandamála, þótt slík dæmi séu til og myndu styrkja rökin. Greinin hefði líka verið sterkari ef höfundur hefði viðurkennt mögulega kosti rafrænnar kjörskrár, svo sem betri aðgengi og skilvirkni, áður en hann útskýrði af hverju gallarnir vega þyngra að hans mati. Sem skoðanagrein er þetta ágætt innlegg, en rökin eru stundum gróf og einhliða á kostnað trúverðugleikans.