Hver á að hafa síðasta orðið um mál­efni Ís­lands?

Greinin er birt sem ritstjórnarefni og þarf því að meta hana á forsendum röksemdafærslu og hugmyndafræðilegrar heiðarleika, ekki hlutlægrar fréttaskýrslu. Á þeim forsendum stendur hún vel. Höfundur vísar beint í ákvæði TFEU í íslenskri þýðingu Þýðingarmiðstöðvar utanríkisráðuneytisins, tilgreinir dóm Dómstóls EB frá 1981, nefnir afstöðu hollenska þingsins, samningsramma Íslands frá 2010 og ummæli Mörtu Kos sem stækkunarstjóra ESB. Sögulegu heimildarnar eru tilgreindar nákvæmlega: rit Jóns J. Aðils frá 1919 og Saga Íslands VIII. Þetta er óvenjulega vel heimilduð skoðanagrein. Það sem draga má frá er að röksemdafærslan hefur skýran einstefnustraum: hún fjallar einungis um það sem aðild kostar en aldrei um möguleg gagnrök eða raunverulegan ávinning sem stuðningsmenn aðildar hafa bent á. Höfundur vísar í „málflutning stuðningsmanna" en aldrei í eigin orðum þeirra eða með beinum tilvitnunum, sem veikir gagnrýnina nokkuð. Pistillinn leggur þannig alla sönnunarbyrði á aðildarsinna án þess að reyna sjálfur að mæta sterkustu rökum þeirra, sem dregur úr hugmyndafræðilegum styrk hans. Engu að síður er þetta vel rökstudd skoðanagrein sem vísar í sannreynanlegar heimildir og gefur lesendum efni til umhugsunar.