Fær ekki á­heyrn í Hæsta­rétti eftir að hann kallaði konu „svertingjatussu“

Greinin er dæmigerð dómsfrétt sem byggir á opinberum dómskjölum, þ.e. úrskurðum Héraðsdóms Norðurlands, Landsréttar og Hæstaréttar. Heimildarkeðjan er skýr og sannreynanleg; allir lykilþættir máls eru raktir til dómsúrlausna. Framburður konunnar, sjónarvottar og áverkavottorð eru tilgreind sem grundvöllur sakfellingar, sem gefur lesandanum gott yfirlit yfir sönnunarfærslu málsins. Sjónarmið ákærða eru einnig rakin, bæði rök hans um tjáningarfrelsi og persónulega mikilvægi sýknudóms. Það er styrkur fréttar af þessu tagi að láta báðar hliðar koma fram, jafnvel þótt önnur komi úr dómsgögnum. Einn veikleiki er að textinn endurtekir sig nánast orðrétt; inngangurinn og meginmálið eru í raun eins efnislega, sem bendir til klunnalegrar uppsetningar frekar en ritstjórnarbrestrar. Merking fyrirsagnarinnar er þó skýr. Framsetningin er að mestu hlutlaus; greinin flokkast ekki í sjálfu sér undir „kynbundið ofbeldi" heldur er hún birt undir þeim flokki af miðlinum, en efnislega er fjallað um dómsmál og lagalega afmörkun ærumeiðinga frekar en kynbundið ofbeldi í víðum skilningi. Þetta er lítilfjörlegt atriði sem hefði mátt nálgast betur. Á heildina litið er þetta vönduð, ef einföld, dómsfrétt.