Þinglegt eftirlit eða pólitísk skaðaminnkun Viðreisnar
Bergþór Ólason, þingmaður Miðflokksins, gagnrýnir Eirík Björn Björgvinsson, varaformann stjórnskipunar- og eftirlitsnefndar, fyrir að gera lítið úr rannsókn á samskiptum fjármálaráðherra við Landsvirkjun áður en gögn liggja fyrir. Hann rekur misræmi í svörum ráðherra á Alþingi, fundi stjórnar án forstjóra og samskipti ráðuneytis og stjórnar, og krefst sjálfstæðrar rannsóknar.
Í þessari skoðanagrein er „kannski ofvaxið“ eina beina tilvitnunin sem höfð er eftir Eiríki Birni, og á henni hvílir þyngsta ásökunin. Úr hikandi orðalagi þingmanns, sem viðurkenndi um leið að mikið af gögnum vantaði, smíðar höfundur „aflátsbréf“ og nefndarmann sem „ver ráðherrann opinberlega“. Þar teygir rökfærslan sig lengra en heimildin ber.
Málsatvikum gerir Bergþór hins vegar skil af óvenjulegri nákvæmni. Hann tilgreinir dagsetningar ummæla ráðherra á Alþingi, tölvupóst frá 11. september, 6. grein laga um Landsvirkjun og fundargerð ráðuneytisins frá 6. janúar. Lesandinn getur flett þessu upp, og viðurkenning ráðherra á ónákvæmu svari styrkir málflutninginn verulega. Fram kemur að höfundur er þingmaður Miðflokksins og tók málið sjálfur upp á þingi, svo hagsmunir hans liggja fyrir.
Veikleikinn liggur í innra samræmi. Bergþór segir rannsóknina eiga að leiða í ljós hvort ráðherra fór vísvitandi með rangt mál, en fullyrðir sjálfur að hann hafi „kosið að slá ryki í augu almennings“. Undanþágu laganna um persónuleg mál forstjóra afgreiðir hann með „svo einfalt er það“ án þess að spyrja hvort trúnaðarbrestur geti fallið þar undir. Kaflinn um Jón Gnarr bætir engu við rökin.
