Þegar Ísland verður 600 þúsund manna borgríki – hver á þá að framleiða matinn?
Skoðanagrein formanna Sauðfjárbænda BÍ þar sem hann rökstyður NEI-afstöðu sína í þjóðaratkvæðagreiðslunni um ESB-viðræður, einkum með vísan í finnska norðurslóðastuðninginn sem fordæmi sem henti illa stöðu íslensks landbúnaðar. Greinin byggir á röksemdafærslu um fæðuöryggi og takmarkanir finnsku undanþágunnar.
Greinin er birt sem skoðun, og höfundur er nafngreindur sem formaður Sauðfjárbænda BÍ; hagsmunatengslin eru þannig skýr. Á eigin forsendum er rökstuðningurinn vel skipulagður. Kjarninn, að finnska norðurslóðastuðningurinn sé verndarákvæði en ekki vaxtarákvæði, er sannreynanlegur og höfundur gefur ákveðin viðmið (tímabilið 1991–1993, gildistími til 2027) sem lesandi getur kannað sjálfur. Mannfjöldaspáin um 600 þúsund íbúa eftir 25–30 ár er sett fram án tilvísunar í tiltekna spá, sem er veikleiki; slík tala krefst skýrari heimildar, jafnvel í skoðanagrein, þar sem hún er lykilforsenda alls rökstuðningsins. Höfundur nefnir nefndarálit meirihluta utanríkismálanefndar en kýs að hafna varnöglunum af vantrausti frekar en að greina efni þeirra nánar. Þetta er hans gott rétt í pistli, en rökstuðningurinn hefði orðið sterkari ef hann tæki á mótrökum beinlínis í stað þess að vísa þeim frá með tilfinningalegri röksemd. Á heildina litið er þetta sæmilega vel rökstudd skoðanagrein frá skýrum hagsmunaðila, þótt mannfjöldafullyrðingin sé veikara undirlag en hún þyrfti að vera.
