Reykja­víkur­leiðin styður ekki vinnandi for­eldra

Greinin er birt sem ritstjórnarefni en les sem endursögn á hlaðvarpsviðtali milli tveggja aðila sem deila svipuðum hagsmunum: oddvita Viðreisnar og framkvæmdastjóra Félags atvinnurekenda. Þetta gerir uppsprettu efnisins mjög einsleita. Björg fær óheft rými til að setja fram stefnuyfirlýsingar um leikskólakerfið, fasteignaskatta, borgarkerfið og Borgarlínu án þess að nokkur sé spurður um gagnstefnu eða raunhæfni tillagnanna. Fullyrðingin um að „innviðaskuld borgarinnar sé líklega á þriðja tug milljarða" er til dæmis ekki studd tilvísun í fjárhagsskýrslur eða önnur gögn, heldur kemur beint úr munni frambjóðandans. Sama má segja um 13% traustmælingu, sem nefnd er án þess að tilgreina hvaða könnun er um að ræða eða hvenær hún fór fram. Það er rétt að flokka þetta sem endursögn á hlaðvarpsviðtali frekar en sjálfstæða fréttaritun. Vandinn er þó að efnið er kynnt sem ritstjórnarefni, sem gefur til kynna ritstjórnarlega ábyrgð og umgjörð. Sú ábyrgð felur í sér að setja fullyrðingar í samhengi, spyrja um raunhæfni og gefa öðrum flokkum eða sérfræðingum tækifæri til svara, sérstaklega þegar um kosningaefni er að ræða. Framsetningin er ósáttlega einhliða fyrir efni sem birtist undir merkjum ritstjórnar; í raun virkar greinin sem ókeypis kosningaauglýsing fyrir Viðreisn.