Lýð­ræði í skugga sérhagsmuna – sjálfseyðingarbarátta ís­lensks sam­fé­lags

Greinin er birt sem skoðanagrein og skal metin sem slík; krafan er þá um röklega heiðarleika fremur en jafnvægi heimilda. Höfundur nefnir nokkur söguleg dæmi sem styrkja rökstuðninginn: ræðu Ólafs Ragnars Grímssonar 2006, ESB-loforð Sigmundar Davíðs og Bjarna Benediktssonar 2013, stjórnarskrármálið 2012 og fjölmiðlalögin 2004. Einnig er vísað til ummæla Sigríðar Á. Andersen og til Sigurðar Gylfa Magnússonar prófessors. Þetta eru sannreynanlegar tilvísanir sem gefa lesandanum færi á að kanna forsendurnar sjálfur. Verulegan veikleika má þó finna í meðferð talna. Fullyrðingin um að 20% íslenskra heimila eigi í verulegum fjárhagserfiðleikum er studd einungis orðunum „samkvæmt opinberum gögnum" án þess að tilgreina hvaða rannsókn eða stofnun sé um að ræða; lesandinn getur ekki athugað töluna nema á eigin vegum. Sama gildir um 7.000 milljarða króna heildarskuldbindingar og „tæpar 20 milljónir á hvert mannsbarn"; uppruni tölunnar er óljós innan greinarinnar sjálfrar, þótt hún gæti átt sér stoð í ríkisreikningi eða fjárlögum. Sagan af fjölskyldunni sem flutti til Jótlands er sögð af eins konar frásagnarsniði án þess að viðtalið sé tilvísað með skýrum hætti. Sem rökstuðningsgrein er textinn fjörorður og ákafur, en villir stundum saman lýsingum og staðreyndum: setningar eins og „stökkbreytt verðbólga" og „handstýrt húsnæðisverð" eru pólitískar úttektir klæddar sem hlutlaus greining, sem veikir trúverðugleika röksemdafærslunnar. Á heildina litið er þetta vel læsileg og ástríðufull skoðanagrein sem hefði styrkt sig verulega með því að vísa tölum í tilgreinda uppsprettu.