Vanhæfi fyrirtækisins til að sinna skyldum sínum sé algert
Greinin byggir alfarið á vitnisburði eins sumarhúsaeiganda, Jóhanns Gunnars Stefánssonar, sem gagnrýnir Veitur harðlega fyrir vatnsskort í Úthlíð í Bláskógabyggð. Engin viðbrögð Veitna eða Bláskógabyggðar eru birt og ekkert sjálfstætt mat á staðhæfingum hans kemur fram. Fréttaflutningurinn er í raun einhliða kynning á sjónarmiðum eins aðila.
Alvarlegasti gallinn er sá að Veitum, sem eru aðalskotmark gagnrýninnar, er hvergi gefinn kostur á að svara. Jóhann Gunnar setur fram ýmsar staðhæfingar um afkastagetu vatnslindar, um mögulegar lausnir og um „algert vanhæfi" fyrirtækisins, en ekkert af þessu er staðreynt eða jafnað með öðrum sjónarmiðum. Grundvallarregla í fréttamennsku er að sá sem sakaður er fái tækifæri til andsvara; það vantar hér algerlega. Bláskógabyggð, sem greinilega á hlut að máli sem sveitarfélag, er heldur ekki spurð. Efnislega snýst þetta um kvartanir borgarans, sem geta vel verið réttmætar, en blaðamaðurinn leggur ekkert sjálfstætt af mörkum: engar opinberar skýrslur, engin tilvísun í lög um vatnsveituþjónustu, engin staðfesting á fullyrðingum um vatnsmagn eða afkastagetu. Greinin er í reynd óbreytt viðtal við einn aðila, birt sem frétt, og býður lesandanum enga leið til að meta hvort aðfinnslurnar standast.
