Í stormi reynir á leið­togana

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundurinn kynntur sem flugstjóri, sem gefur honum ákveðna innherjaþekkingu á efninu. Sem pistill er textinn vel skrifaður og skipulega uppbyggður: hann dregur fram kjarna deilunnar, vísar í þekkta sögu Gordon Bethune hjá Continental Airlines og setur fram skýra afstöðu um ábyrgð stjórnenda. Sú hliðstæða er viðeigandi og gefur lesandanum fóðru til umhugsunar. Veikleikinn felst í því hversu lítið greinin nýtir sér sannreynanlegar staðreyndir um stöðu Icelandair sjálfs. Fullyrðingin um hækkun olíuverðs, aflýsingar vegna áhafnaskorts og kjaradeilur á borði ríkissáttasemjara eru settar fram sem almennar forsendur en ekki studdar tilvísunum í tilteknar fréttir, tölur eða opinber gögn. Þetta er skiljanlegt í skoðanagrein, en rökstuðningurinn hefði orðið sannfærandi hversu mikið styrkari ef höfundur hefði nefnt eitt eða tvö áþreifanleg dæmi um launamun, arðgreiðslur eða tilteknar aflýsingar. Framsetningin hallar greinilega á hlið starfsfólks, sem er lögmætt í pistli, en höfundur segist vilja mála mynd þar sem „þetta er ekki stjórnendur gegn starfsfólki" án þess að gefa stjórnendum nokkurt raunverulegt rými til að útskýra sína stöðu. Heildarniðurstaðan er vel læsilegur pistill sem nær markmiðinu sem hvatningargrein, en skortur á áþreifanlegum gögnum dregur úr þyngd röksemdafærslunnar.