Er hægt að treysta konum fyrir ábyrgð og völdum?
Skoðanapistill Írisar Erlingsdóttur um mál Lindsay Clancy og femínisma, birtur hjá Nútímanum sem ritstjórnarefni án skýrrar skoðanamerkingar. Greinin byggir á mjög sterkum staðhæfingum um samfélagsmiðlaþróun og geðgreiningar sem hvergi eru studdar tilvísunum. Röksemdafærslan gengur að miklu leyti út á tilbúnar tilvitnanir í ónafngreinda andstæðinga.
Athyglisverðast er að miðillinn birtir þetta sem ritstjórnarefni fremur en undir skoðanamerkingu. Það er ritstjórnarleg ákvörðun sem skiptir máli: lesandi sem rekst á fyrirsögnina fær ekki strax vísbendingu um að hér sé á ferð harðort deiluskrif.
Alvarlegasti veikleikinn er meðferð staðreynda. Fullyrðingin um að konur taki upp myndbönd af sér þar sem þær meiða börn sín undir merkinu „Same Lindsay“ er óvenju sterk ásökun og hún fær enga tilvísun: hvorki dæmi, aðgang, fjölmiðlaumfjöllun né tímasetningu. Efnisgreinin sem sett er innan gæsalappa á eftir er ekki eignuð neinum. Þar er tilbúin samsetning látin standa sem vitnisburður.
Staðhæfingin um greiningar Clancy, að læknar hafi greint kvíða, þunglyndi og svefnleysi en ekki fæðingarþunglyndi, er í sjálfu sér sannreynanleg úr réttarhaldsgögnum, en höfundur vísar ekki í þau. Sama gildir um töluna um að ein af hverjum sex konum taki þunglyndislyf; hvorki land né heimild fylgir.
Rökfærslan glímir hvergi við sterkustu andmælin. Andstæðingurinn er nafnlaus „femínisminn“ sem fær lagðar í munn tilvitnanir sem höfundur semur sjálf. Það er þægilegt en ekki heiðarlegt.
