Ég vil ekki að börnin okkar þurfi að lifa af skólakerfið. Ég vil að þau fái að blómstra í því.
Móðir með ADHD færir rök fyrir því að íslenska skólakerfið þurfi að laga sig betur að ólíkum þörfum barna, með meira verklegu námi og áherslu á lífsleikni. Hún styður mál sitt með úttekt OECD, niðurstöðum PISA 2025 og tölum Hagstofu Íslands um brotthvarf og námsframvindu, auk eigin reynslu.
Vísir birtir pistilinn sem skoðun, en hann sker sig úr flestum slíkum: neðst er heimildaskrá með úttekt OECD, niðurstöðum PISA 2025, tölum Hagstofu Íslands um brotthvarf og leiðbeiningum CDC. Í pistli sem byggist á eigin reynslu er þetta til fyrirmyndar. Lesandinn getur sjálfur flett upp tölunum sem rökin hvíla á.
Enn eftirtektarverðari er meðferð talnanna. Höfundur tekur ítrekað fram að PISA mæli ekki alla hæfileika, að brotthvarf eigi sér margar orsakir og að munurinn eftir menntun foreldra skrifist ekki á skólann einan. Slíkir fyrirvarar bera vott um vitsmunalegan heiðarleika. Þar sem gögnin þrýtur taka þó mælskar spurningar við, og setningin „Eftir nærri tíu ára skólagöngu“ gefur tölunum tilfinningaþunga sem gögnin sjálf bera ekki.
Veikasti hlekkurinn er upphafið. „Myndbönd og umfjallanir“ um skóla úti í heimi eru hvergi nefnd, og ekkert dæmi er tekið um skóla sem hefur sýnt betri árangur með verklegri nálgun. Lesandinn fær því sterka sýn en engan samanburð sem sýnir að hún virki. Rök gegn verklegri kennslu eða algildri hönnun náms eru heldur ekki rædd.
