Hafnir fá ekki umbeðin gjöld af eldislaxi og samningar ganga hægt
Fréttin fjallar um misjafna innheimtu eldisgjalds í höfnum þar sem eldislaxi er landað, einkum deilu Vesturbyggðar og Arnarlax um upphæð gjaldsins. Rakin er forsaga málsins, dómur um aflagjöld og óskýrt lagaákvæði. Fréttin var síðar uppfærð með sjónarmiðum Arnarlax eftir að fyrirtækið hafnaði fullyrðingu um að það hefði ekkert greitt á árinu.
Leiðréttingin neðst segir mest um vinnubrögðin: í fyrstu útgáfu var fullyrt að Arnarlax hefði ekki greitt eldisgjöld á árinu, án þess að fyrirtækið fengi að svara. Það er gott að ritstjórnin viðurkennir þetta opinskátt. Hins vegar stendur fullyrðing bæjarstjórans, „Þeir hafa ekki greitt eldisgjöld á þessu ári“, enn óhögguð ofar í textanum. Lesandinn fær því tvær ósamrýmanlegar staðhæfingar og enga tilraun til að greiða úr þeim, til dæmis með því að spyrja hvort 40 milljónirnar teljist eldisgjald eða önnur hafnargjöld.
Viðbrögð Arnarlax eru auk þess birt sem óunnið viðtalsrit. Spurningar fréttamanns og svör renna saman án gæsalappa, og lesandinn þarf sjálfur að geta sér til um hver segir hvað. Það rýrir nákvæmni tilvitnana.
Forsagan er vel rakin, en orðalag eins og „Það reyndist rétt“ og „virðist hafa misheppnast“ eru mat blaðamanns sem ekki er stutt nafngreindum umsagnaraðilum. Kaldvík og Arctic Fish fá ekki að tjá sig og hafnar- og sveitarstjórar í Múlaþingi eru ónafngreindir.
