Er ekki kominn tími til að endurskoða íslenska kjarasamningamódelið?
Skoðanagrein fyrrverandi varaformanns Samtaka ferðaþjónustunnar um höfrungahlaup á vinnumarkaði og þörf á samhæfðara kjarasamningakerfi að norrænni fyrirmynd. Höfundur greinir hagsmunatengsl sín skýrt og viðurkennir takmörk eigin röksemda, en styður lykilfullyrðingar lítið með gögnum og lætur sterkustu mótbáruna ósvarað.
Birt undir skoðanamerki, og höfundur byrjar á því sem of margir sleppa: hann segir hreint út að hann hafi setið í samninganefndum atvinnurekenda. Sú gagnsæi styrkir textann. Hann hleypur heldur ekki á sig með einfaldanir, heldur tekur sjálfur fram að kjarasamningar skýri ekki verðbólgu einir og nefnir ríkisfjármál, húsnæðismarkað og ytri áföll. Reikningsdæmin um raunlaunahækkun standast og eru til fyrirmyndar í aðgengileika.
En heimildagrunnurinn er þunnur þar sem hann skiptir mestu. OECD er nefnt án þess að vísað sé í tiltekna skýrslu eða ártal, og fullyrðingin um að laun hafi ítrekað hækkað umfram framleiðni á Íslandi er sett fram sem forsenda frekar en sem staðreynd sem lesandinn getur flett upp. Hagstofan og Seðlabankinn birta þessar tölur; ein tilvísun hefði breytt miklu.
Veikasti hlekkurinn er þó umfjöllunin um SALEK. Höfundur segir að samstaðan hafi brostið en nefnir hvergi það sem verkalýðshreyfingin sjálf setti fyrir sig, meðal annars launaákvarðanir æðstu embættismanna á sama tíma. Sterkasta mótbáran fær ekki að heyrast, og málflutningurinn hefði staðið sterkar ef hún hefði verið tekin fyrir.
