Samfélagslegt læsi
Aðalsteinn Kjartansson ver hverfisbókasöfn Reykjavíkur gegn tillögu borgarmeirihlutans um að reikna kostnað á hvern gest og hvert útlán. Hann teflir fram kenningum félagsfræðingsins Erics Klinenbergs um félagslega innviði, bandarískri rannsókn og orðum Thatcher og Reagans. Niðurstaða hans er sú að rekstrarmælikvarðar nái ekki yfir raunverulegt virði safnanna.
Greinin birtist sem umræðugrein og er metin á forsendum röksemdafærslu. Þyngstu reynslurökin hvíla á „bandarískri rannsókn sem birtist árið 2024“, en hvorki höfundar né tímarit eru nefnd. Lesandi getur því ekki flett henni upp. Sama gildir um 85 milljóna króna niðurskurðinn og fimm stöðugildin. Þær tölur eru ekki sannreynanlegar innan greinarinnar sjálfrar, þótt þær kunni að vera studdar í fjárhagsáætlun borgarinnar.
Heiðarleiki höfundar í meðferð heimilda er annars til fyrirmyndar. Orðin sem kennd eru við Einstein fá réttmætan fyrirvara, og færslu borgarstjóra, sem virðist hafa verið eytt, er lýst varlega. Snjallasta bragðið er að sækja stuðning til Thatcher og Reagans, hugmyndafræðilegra andstæðinga útgjalda. Það styrkir málflutninginn, en tilefni orða Thatcher er ekki tilgreint.
Veikasti hlekkurinn er framsetning tillögunnar sjálfrar. Henni er aðeins lýst með orðum höfundar, og rökstuðningur meirihlutans fyrir mælingunum kemur hvergi fram. Lokaorðin snúa háðsglósu borgarstjóra upp á hana sjálfa. Það er hnyttið en bætir engu við rökin.
