Af hverju má ekki segja nei?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Höfundur er gagnsær um hagsmunaaðild sína: hún er stjórnarmaður í Heimssýn, samtökum sem hafa tekið afstöðu gegn ESB-aðild, og það gefur lesandanum skýran mælikvarða á sjónarhorn textans. Röksemdafærslan er skýr og vel uppbyggð: kjarnaþesisan, að framsetning aðildarsinna breyti „nei" úr efnislegri afstöðu í upplýsingafælni, er mörkuð og rökstudd með dæmum úr opinberri umræðu, eins og þegar áhrifamenn líkja ESB-viðræðum við fríverslunarsamninga EFTA. Greinin styðst þó nánast eingöngu við almennar fullyrðingar um orðræðumynstur án þess að nafngreina hverjir hafi sagt hvað eða hvenær; „áhrifamenn úr stjórnmálum" og „umræðustjórar ESB-aðildarsinna" eru óljósar tilvísanir sem torvelda sannreyningu. Sú ákvörðun veikir rökin, því lesandinn getur ekki staðreynt hvort lýsingin á orðræðu aðildarsinna sé réttmæt eða ýkt. Fullyrðingin um að ríkisstjórnin hafi „gefið kröfum um skýrar upplýsingar langt nef" stendur án tilvísana í tilteknar kröfur eða atburði. Sem skoðanatexti er þetta ásættanlegt, en þekkingarlega hefði greinin orðið sterkari ef höfundur hefði nefnt eitt eða tvö afmörkuð dæmi með nöfnum og dagsetningum til að festa rök sín við sannreynanlega atburði.