Hvað segja gögnin í raun um ásakanir á hendur séra Friðriki
Skoðanagrein þar sem höfundur, sem kynnir sig sem einn af drengjum séra Friðriks, greinir heimildir skýrslu KFUM og KFUK um ásakanir á hendur honum. Greinin hefur styrk í því að vitna beint í orðalag skýrslunnar, en burðarmesta atriðið byggir á ónafngreindum heimildum höfundar sjálfs.
Birt undir skoðanamerki Vísis, og það er ritstjórnarleg ákvörðun sem vert er að nefna í máli sem varðar ásakanir um kynferðisbrot gegn börnum.
Höfundur byrjar vel. Hann vitnar í skýrslu Bjarna Karlssonar og Sigrúnar Júlíusdóttur, tekur upp orðalag hennar sjálfrar, „rýrt“ og „meiri líkur en minni“, og dregur skýra línu milli beins framburðar og óbeinna frásagna. Það er nákvæmari heimildameðferð en oft sést í slíkum greinum. Nafngreindar raddir, Björn Jón Bragason og Rúnar Guðbjartsson, styðja umfjöllunina.
En kjarnaatriðið brestur. Lýsingin á því sem maðurinn hafi sagt í viðtali við Bjarna, að hann hafi ekki liðið illa og gengið stoltur af fundinum, hvílir á „öruggum heimildum“ sem höfundur nefnir ekki. Sá sem predikar um mun á heimild, mati og sönnun getur ekki leyft sér nafnlausa heimild fyrir sínu afgerandi atriði.
Tvennt fleira dregur niður. Fullyrðingin að skýrsluhöfundar séu „alls ekki sérfræðingar“ er sett fram án rökstuðnings. Og þegar höfundur boðar næstu grein um „aðförina að æru“ afhjúpar hann að niðurstaðan var valin fyrst, einmitt það sem opnunarmálsgreinin varar við.
