Hvers vegna styðja Ís­lendingar dánarað­stoð og hvað veldur and­stöðu?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreindur sem formaður Lífsvirðingar, sem er hagsmunasamtök sem berjast fyrir lögleiðingu dánaraðstoðar. Þetta er til fyrirmyndar hvað gagnsæi varðar. Þó ber að benda á nokkur atriði. Í fyrsta lagi er könnunin sem greinin hvílir á pöntuð og greidd af Lífsvirðingu sjálfri. Höfundur er því bæði verkkaupinn sem skilgreindi spurningar og sá sem túlkar niðurstöður. Þetta er ekki ólöglegt né óalgengt, en lesandinn ætti að vita að spurningaframsetning getur haft áhrif á svör; ekkert er fjallað um aðferðafræði könnunarinnar, úrtaksstærð eða skekkjumörk. Greinin leggur fram tölur eins og þær séu óumdeilanleg staðreynd, en gefur lesandanum engar forsendur til að meta áreiðanleika þeirra. Í öðru lagi er framsetningin sveigjanleg. Höfundur kveðst skoða bæði hliðar málsins, en meginþyngd textans liggur hjá stuðningsrökunum; þau fá ítarlegri og jákvæðari meðferð. Niðurlag greinarinnar minnir á stefnuyfirlýsingu frekar en opna umræðu: „að virða rétt fólks til að ráða eigin lífslokum" er afstaða, ekki hlutlaus niðurstaða. Fyrir skoðanagrein er þetta ekki endilega galli, en tóninn sveigist stundum í átt að hlutlausri greiningu þar sem málflutningur er í raun að verki. Í þriðja lagi vantar samhengi. Engin tilvísun er í alþjóðlega reynslu umfram almenna fullyrðingu um „reynslu þeirra landa þar sem dánaraðstoð er heimil". Hvaða lönd? Hvaða niðurstöður? Einnig vantar rödd gagnrýnenda, til dæmis frá siðfræðingum, trúfélögum eða fagfélagi lækna, sem hefðu styrkt rökstuðninginn, jafnvel í skoðanagrein. Sem skoðun er greinin vel skrifuð og gagnsæ um hagsmunatengsl, en hún býður lesandanum upp á takmarkaðan grundvöll til sjálfstæðrar mats.