Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar: Hversu miklu fórnar Ísland nú með skertu FRELSI?

Greinin er birt sem lesendagrein og skoðun, sem er rétt að hafa í huga. Sem skoðanagrein er hún vel uppbyggð og rökin sett fram á skipulegan hátt, með endurteknu rétorískt atriði um frelsi sem rauðan þráð. Höfundur vísar í eigin reiknidæmi um 415 milljarða króna vaxtamun við Danmörku og í útreikninga Baldurs Péturssonar sem metur ávinning ESB-aðildar á 495 til 810 milljarða. Þessar tölur eru lykilforsendur röksemdarinnar, en lesandinn getur ekki sannreynt þær innan greinarinnar sjálfrar; vísunin á betrilifskjor.is er sannreynanleg en forsendur reiknidæmisins eru ekki opnaðar nógu vel til að lesandinn geti metið réttmæti þeirra. Veikleiki greinarinnar sem röksemdafærslu er að hún viðurkennir varla gagnrök. Hún nefnir að „auðvitað má deila um forsendurnar" en fer aldrei í saumana á þeim efasemdum, svo sem áhrif evrunnar á aðlögunargetu lítils hagkerfis, sjávarútvegsstefnu ESB eða pólitískan kostnað aðildar. Þetta dregur úr vitsmunalegu heiðarleika röksemdarinnar; sterkari skoðanagrein hefði tekist á við bestu gagnrökin frekar en að víkja þeim til hliðar. Framsetningin er skýrt ESB-hlynnt og notar „frelsi" nánast eingöngu sem efnahagslegt hugtak, sem er lögmæt en einhliða afmörkun.